Spis treści
W operacjach podnoszenia lina stalowa suwnicy jest „linią ratunkową”. Ma ona bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo podnoszenia, stabilność sprzętu i bezpieczeństwo personelu. Nieprawidłowo dobrana, źle konserwowana lub używana niezgodnie z normami bezpieczeństwa, może łatwo doprowadzić do poważnych wypadków, takich jak zerwanie liny i upadek ładunku.
Liny stalowe stosowane w dźwigach muszą być zgodne z normą GB/T 20118; w przypadku wyższych wymagań stosuje się liny stalowe zgodne z normą GB/T 8918. Zazwyczaj stosuje się liny stalowe do spływu liniowego, a współczynnik bezpieczeństwa liny stalowej musi być zgodny z normą GB/T 3811 lub umową.
Wybór liny stalowej zależy od jej modelu, wytrzymałości, średnicy, materiału rdzenia, stanu powierzchni i gatunku drutu. Lina stalowa musi być smarowana regularnie i prawidłowo, a w razie potrzeby można dodać smarownicę do liny.

Liny stalowe są powszechnie stosowane w mechanizmach podnoszenia, holowania i trakcji maszyn dźwigowych, a także w operacjach mocowania, wiązania i napinania.
W zależności od wymagań zastosowania liny stalowe dzieli się na trzy klasy wytrzymałości (dopuszczalną liczbę cykli zginania): liny specjalnego przeznaczenia stosuje się w windach osobowych, liny klasy I w dźwigach, a liny klasy II do zawieszania, napinania i trakcji.
Aby zapobiec korozji, powierzchnia liny stalowej jest ocynkowana. Pod względem odporności na korozję liny ocynkowane dzielą się na trzy klasy – A, B i C – przy czym klasa A oferuje najwyższą odporność na korozję.
Lina stalowa powstaje poprzez owinięcie drutów stalowych wokół rdzenia. Wytrzymałość na rozciąganie lin stalowych suwnic wynosi zazwyczaj 1570–1960 N/mm²; obecnie, aby bębny i krążki wciągników elektrycznych były lżejsze i bardziej kompaktowe, liny stalowe mają tendencję do większej wytrzymałości i mniejszej średnicy, dlatego wytrzymałość na rozciąganie lin stalowych stosowanych w zagranicznych wciągnikach elektrycznych przekracza obecnie 2000 N/mm², co sprawia, że są one zauważalnie lżejsze i bardziej kompaktowe.
Rdzeń podtrzymuje, stabilizuje i smaruje linę stalową oraz zwiększa jej elastyczność. Rdzenie dzielą się na rdzenie stalowe (z drutów stalowych lub cienkiej liny stalowej), rdzenie organiczne (z konopnego lub włóknistego) oraz rdzenie azbestowe; liny z rdzeniem stalowym są stosowane w wysokich temperaturach lub do nawijania wielowarstwowego.
Istnieją liny jedno- i dwuzwojowe.
Istnieją liny o długim zwoju, liny o regularnym zwoju i liny o naprzemiennym zwoju, jak pokazano na rys. 1. Spośród nich liny o regularnym zwoju nie są podatne na skręcanie ani luzowanie i są powszechnie stosowane.

Kierunek skrętu splotek: skręt lewy s, skręt prawy z, przy czym zewnętrzne druty ułożone są wzdłuż osi splotek; kierunek skrętu liny: skręt lewy S, skręt prawy Z, przy czym zewnętrzne druty ułożone są wzdłuż osi liny stalowej.
W oznaczeniu liny stalowej pierwsza litera oznacza kierunek skrętu splotki, a druga kierunek skrętu liny; tzn. najpierw mały splot jest układany w kształcie s lub z, a na końcu duża lina jest układana w kształcie S lub Z. W zależności od kierunku i rodzaju skrętu liny stalowe dzielą się na cztery typy: skręt lewy regularny SZ, skręt prawy regularny ZS, skręt prawy długi ZZ i skręt lewy długi SS.
Istnieją liny stykowe punktowe, liny stykowe liniowe i liny stykowe czołowe, jak pokazano na poniższym rysunku. Spośród nich liny stykowe liniowe są szeroko stosowane w dźwigach ze względu na niskie naprężenie stykowe między przewodami, dobrą odporność na zużycie i długą żywotność.

Ze względu na strukturę przekroju poprzecznego liny stykowe dzielą się na liny zewnętrzne grube (typ X – Seale), liny zewnętrzne grubo-drobne (typ W – Warrington) i liny gęste (typ T – Filler), jak pokazano na rys. a to lina zewnętrzna gruboziarnista, b to lina zewnętrzna grubo-drobna, a c to lina gęsta. Spośród nich lina typu grubo-drobnego b), czyli lina typu Warrington W, jest stosowana w wciągnikach elektrycznych ze względu na wysoki współczynnik wypełnienia, dobrą elastyczność i dużą nośność.

Mechanizm podnoszący dźwigu powinien w najlepszym przypadku być wyposażony w linę stalową dwuzwojową, stykową, grubo-drobnozwojową (W), o regularnym zwoju.
Aby zwiększyć wytrzymałość liny na rozciąganie i maksymalnie zmniejszyć jej średnicę, za granicą stosuje się obecnie specjalistyczne, niestandardowe liny stalowe. Na przykład, wciągniki elektryczne typu AS niemieckiej firmy STAHL wykorzystują głównie niemiecką, niestandardową linę stalową Warrington–Seale o przekroju okrągłym 6×35+7 (z rdzeniem z włókien), jak pokazano na poniższym rysunku.

W przypadku przełożenia linki wciągnika 1/1, czyli haka jednocięgnowego, należy wybrać linę wolnoobrotową, np. linę 18×7 (rdzeń z włókna) pokazaną na rys. (1); w przypadku dużego udźwigu lub dużej wysokości podnoszenia (H ≥ 40 m) należy zastosować linę nieobrotową, np. linę 36×7 (rdzeń stalowy) pokazaną na rys. (2).

WeChat